Σήμερα στη Θεσσαλονίκη είχε μια υπέροχη μέρα… Ήταν μία από αυτές τις μέρες που θέλεις να τα παρατήσεις όλα, να κατέβεις σε κάποιο καφέ της παραλίας, και με καλή παρέα να ξεκινήσεις με ένα καφεδάκι (nes, frappe, espresso… ό,τι προτιμάει ο καθένας!) και να καταλήξεις να πίνεις παγωμένες μπύρες το μεσημέρι!!!Το κακό είναι ότι ΠΑΝΤΑ αυτές τις συγκεκριμένες μέρες, προκύπτουν εκκρεμότητες! Όπερ και εγένετω σήμερα… Το έχω παρατηρήσει αυτό… τις μουντές, βροχερές, παγωμένες μέρες που ο Βαρδάρης όχι απλά φυσάει, αλλά ξυρίζει πραγματικά ξύνομαι… Τις άλλες που λέμε παραπάνω…απλά πνίγομαι!
Μετά τη δουλειά έπρεπε να πάω στο πανεπιστήμιο για να κάνω άλλη δουλειά! Από δουλειά σε δουλειά δηλαδή ή (αν θέλετε κάτι πιο πικάντικο…) ”δουλειά δεν είχε ο διάολος γ@μούσε τα παιδιά του!”… Στη διαδρομή για τη Σχολή μου το μπινελίκι πήγαινε σύννεφο! Όλα με πειράζανε… Οι κόρνες, τα φανάρια, τα κλειδιά μου που νόμιζα ότι τα έχασα μέχρι που κατάλαβα ότι τα άλλαξα τσέπη! ΟΛΑ! Και το κυριότερο ότι η δουλειά που είχα να κάνω δεν ήταν ούτε σε κάποιο γραφείο, ούτε σε εργαστήριο… ήταν στην ταράτσα!
Ομολογώ ότι θα ανέβαινα στην ταράτσα της Σχολής για πρώτη φορά… Δεν ήξερα καν ούτε τι χρώμα έχει η πόρτα που σε οδηγεί εκεί πάνω! Με τα νεύρα όμως που είχα δεν είχα και την περιέργεια να μάθω…
Όταν άνοιξε η πόρτα και βγήκα έξω στην ταράτσα έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Μπορούσα να δω όλη την πόλη πιάτο… Όλη όμως! Και λέω όλη γιατί και στα κάστρα αν ανέβεις θα δεις την πόλη να είναι χαλί στα πόδια σου! Αλλά δεν θα βλέπεις τα σπίτια γύρω από το Γεντί Κουλέ… Μόνο τις σκεπές τους!
Η θέα μοναδική! Καθόμουνα και χάζευα από τη μία την πόλη, με φόντο τον ήλιο που θα ”βούλιαζε” στον Θερμαϊκό, και από την άλλη τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα που φαίνονταν σαν παιχνίδια… Να δεις πώς το λέει ο Χατζής… Α ναι…
…Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά…
…Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι…
Πραγματικά μετά από μισάωρη παραμονή χαζεύοντας τη Θεσσαλονίκη (λες και ήμουν τουρίστας!) μου έφυγαν όλα τα νεύρα και την δουλειά μου την έκανα με μια απίστευτη ηρεμία κι ευχαρίστηση…
Αν θέλετε να χαρακτηρίσετε την κατάσταση αυτή ως “ψυχοθεραπεία” μπορείτε να την πείτε κι έτσι… Εγώ θα την ονόμαζα ”Έρωτας με τη Θεσσαλονίκη”…
Λέτε να είναι σοβαρό;
Σκοπός της φωτογραφίας δεν είναι να σας παρουσιάσω την ανάλυση και τις δυνατότητες του κινητού μου…ούτε να σας δείξω αξιοθέατα της Θεσσαλονίκης (η εκκλησία της Αγ. Σοφίας στο βάθος)… Άλλο είναι το θέμα!
Προκαταβολικά να σας πω ότι η φωτο είναι τραβηγμένη σήμερα Κυριακή και ώρα 6 το απόγευμα! Το όχημα με τους φάρους και τους προβολείς αναμμένους είναι ένα από τα κλασικά πλέον ασημί αυτοκίνητα της Δημοτικής Αστυνομίας Θεσσαλονίκης! Και μάλιστα επί τω έργω! Μόλις έχει κάνει στάση για να δώσει κλήση στα παρανόμως παρκαρισμένα οχήματα της οδού!
Μου έκανε τόση εντύπωση που πήγα να ρωτήσω τον Δημοτικό Αστυνόμο!
Και σήμερα Κυριακή η Δημοτική Αστυνομία γράφει παρανομούντες; ρώτησα…
Ναι, γιατί ειναι παρκαρισμένο όλο το Ρ 20 και είναι υποχρέωση του Δήμου να επέμβει! μου απάντησε…
Σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς να πω τίποτα…
…μια νέα απορία…
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ PARKING κύριε Δήμαρχε;
Πριν από δύο μέρες βρέθηκα εντελώς τυχαία με τον φίλο μου τον πίθηκα στη λαϊκή! Η συνάντησή μας νομίζω πως έγινε ανάμεσα σε έναν πάγκο με σπαράγγια και σε έναν άλλο με πατάτες Αρχαγγέλου… Μπορεί και να μην θυμάμαι καλά…
Έτσι όπως πήγαινε η συζήτηση σε κάποια στιγμή με ρωτάει:“καλά τι φρούτο είσαι εσύ;”
Ειλικρινά δεν ήξερα τι να απαντήσω… Σάστισα… Αλλά νομίζω ότι βρήκα 5 πράγματα που να με χαρακτηρίζουν…
Περνώντας στο πανεπιστήμιο, νόμιζα πως όταν πάρω το πτυχίο από τη Σχολή μου –Γεωπονία-, θα γίνω ένας νέος Μπάρμπα-Στάθης! Τώρα που κάνω μεταπτυχιακό και δουλεύω πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μου, έχω αποβάλλει αυτές μου τις φοβίες
Θέλω όταν κάνω κάτι να το απολαμβάνω και να το ζω πραγματικά… Το ίδιο επιθυμώ και για τους φίλους μου…
Έτσι όταν τρώμε, τρώμε,
όταν γελάμε, γελάμε, κι
όταν γ@μάμε, γ@μάμε…
Έχω κάποια μότο που με συντροφεύουν σε όλη μου τη ζωή και δύσκολα μπορώ να τα αλλάξω… Ένα από αυτά είναι ότι “για να κάνεις άλματα μπροστά, πρέπει να γυρίσεις και λίγο πίσω για να πάρεις φόρα…”
Προσπάθησα πολλές φορές να καταλάβω πώς την παλεύει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης όταν τραγουδάει “Θα κάτσω σπίτι”… Η λέξη σπιτόγατος είναι άγνωστη για μένα. Πιστεύω πως αν δεν υπήρχε κι εκείνο το έπιπλο που λέγεται “κρεβάτι” δεν υπήρχε νόημα να γυρίσω στο σπίτι μου…
Λατρεύω την trash TV… Ο Κώστας Μυλωνάς, η Ελεάνα Παγουρά, η Πέπη Τσεσμελή, η Βίκυ Μιχαλονάκου, ο Πέτρος Λεωτσάκος, η Ελένη Λουκά, η Σία Λιαροπούλου, η Κατερίνα Σνάιντερ, ο Γιώργος Σταυρόπουλος(mister Εθνικά Μπούτια), o Ανδρέας Ευαγγελάτος (Εθνικός μας Σταρ) ο Τζον Έλεγκανς, ο Δαραβίγκας, η Μυρτώ Πιταούλη, ο Μένιος Φουρθιώτης ,η Τίνα Σακελλαρίου και ο Αντώνης Μαντέλος είναι λίγα από τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό… Το Ξέρω… Μην μου το πεις κι εσύ φίλε αναγνώστη… έχω κάψει…
Νομίζω ότι κάπου εδώ γέμισα ένα καλάθι με φρούτα… Δυστυχώς το καλάθι μου χωράει μόνο 5… Πραγματικά προσπάθησα πολύ να βρω κάποιους να πετάξω το μπαλάκι αλλά βλέπω ότι όλοι έχουν πάρει από μία-αλλοι από περισσότερες- πάσα… Οπότε προς το παρόν –και μέχρι νεοτέρας-δίνω πάσα στο The Compass Club
Κατηγορίες: Καθημερινά
Όταν διάβασα την είδηση τότε κατάλαβα πόσο πραγματικά έξυπνο ήταν εκείνο που έφερε στον κόσμο…
Δυστυχώς όμως ο πατέρας του ”τηλεcontrol” έσβησε στα 93 χρόνια του από καρδιά. Ο Dr Adler, που είχε στο ενεργητικό του πάνω από 200 πατέντες στις ΗΠΑ, δούλευε στην εταιρία Zenith Electronics περίπου 60 χρόνια. Το τηλεcontrol με την ονομασία Space Command, που χρησιμοποιούσε ήχο υψηλής συχνότητας (ήχος που δεν ακούει ο άνθρωπος αλλά τον ακούνε τα σκυλιά) όταν πατούσες κάποιο πλήκτρο του, παρουσιάστηκε από την Zenith το 1956. Η ρεκλάμα του Space Control είχε ως σύνθημα “Nothing between you and the set but space!” .
Ο διευθυντής της Zenith τότε είχε δηλώσει: “Bob was definitely the father of the clicker,”
Επιτρέψτε μου να προσθέσω: “Bob was definitely the father of the clicker and zapping,”
Κατηγορίες: Καθημερινά
δεν είμαι διχασμένη προσωπικότητα…δεν παίζω με χαρακτήρες…
είμαι ο ίδιος άνθρωπος…
Κι αν δεν με γουστάρετε σαν pakou, δοκιμάστε με σαν arctouro!
Κατηγορίες: Καθημερινά
…και δεν είναι νέο blog… Είναι κάτι διαφορετικό!
Πως λέμε… Αυτό το Σ/Κ θα πάω στο εξοχικό μου;
Ε αυτό είναι!!!
