Χαζά χαζά πέρασε ένας μήνας από το τελευταίο post. Πραγματικά τώρα κατάλαβα τι θα πει να βγαίνει η μία δουλειά πίσω από την άλλη και πώς νιώθεις όταν κάθε μέρα έχεις αναποδιές, απρόοπτα κτλ…

Όλα αυτά με άφησαν πίσω… Πίσω στο μεταπτυχιακό, πίσω στον ελέυθερο χρόνο, πίσω στο blog, πίσω στο ποτό το βράδυ, πίσω στον ανοιξιάτικο καιρό που σου παίρνει τα μυαλά, πίσω, πίσω πίσω… Τα μάτια είχαν θολώσει τόσο που ούτε το νεό theme του Νάσου δεν παρατήρησα. Για να υπολογίσω… Ναι! Μέσος ημερήσιος χρόνος παραμονής στο internet όσο για να πληκτρολογήσεις μία διεύθυνση, να γράψεις ένα username και ένα password και να διαβάσεις τα πιο σημαντικά mail (το delete πήγαινε σύννεφο!). Τώρα για να καλύψω το χαμένο χρόνο πίνω δύο δύο τους καφέδες και έχω να διαβάσω καμιά εικοσιαριά post σε αγαπημένα blogs μιας και μόνο του cpil πρόλαβα να κοιτάξω…

Να πώ την αλήθεια συνειδητοποίησα την πραγματικότητα όταν έφαγα ένα μικρό χαστούκι… Μικρό αλλά πολύ δυνατό -και δεν υπερβάλλω- ικανό να με ξυπνήσει και να σκεφτώ ότι πέρα από τις δουλειές υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που τα έχω παραμελλήσει και στα οποία πρέπει να δηλώσω ένα βροντερό παρών! Το χαστούκι είναι το σχόλιο που με άφησε η Γεωργία και που μετά από δύο μέρες διάβασα… Το συγκλονιστικό είναι ότι από μία φράση ενός ατόμου -ναι για τη Γεωργία μιλάω- που δεν το έχω συναντήσει ποτέ, μήτε την έχω δει με ξύπνησε και μου ξεκόλλησε την ταμπέλα του εργασιομανή! Γεωργία ευχαριστώ!

Από εδώ και πέρα όμως είμαι πάλι πίσω και θα τα λέμε πιο συχνά… Stay tuned!